حضرت سيد مير محمد كه يكي از پسران حضرت موسي ابن جعفر عليه السلام به شمار مي رود از آن امامزادگاني است كه جلالت قدرش معلوم و قبر آن بزرگوار در شيراز معين و معروف است و اقوال مورخين كه اكنون از نظر شما مي گذرد اين موضوع را تأييد مي كند كه قبر آن حضرت در شيراز است:



[ صفحه 205]



1- در كتاب رجال ابوعلي، صفحه ي (295) راجع به محمد بن موسي بن جعفر عليه السلام از كتاب ارشاد شيخ مفيد نقل مي كند: محمد بن موسي از اهل فضل و صلاح بود.

2- در كتاب وجيزه از كتاب نزهة القلوب مستوفي نقل مي كند كه قبر محمد بن موسي و برادرش شاه چراغ در شيراز است.

3- سيد جزائري در كتاب انوار نعمانيه مي نويسد: احمد ابن موسي مرد با كرامتي بود و حضرت موسي بن جعفر عليه السلام او را دوست مي داشت. محمد بن موسي هم مرد صالح و پرهيزكاري بود، اين دو بزرگوار در شيراز مدفونند و شيعيان از قبر ايشان تبرك مي جويند و قبر ايشان را زياد زيارت مي كنند و ما هم زياد آن دو بزرگوار را زيارت كرده ايم.

4- در كتاب بدايع الانساب، صفحه ي (53) مي نگارد: محمد بن موسي در شيراز بقعه دارد و قبري نزد قبر او است كه مي گويند: قبر ابراهيم مجاب است و بعضي قبر ابراهيم مجاب را در كربلا مي دانند.

5- ابوالعباس در كتاب شيراز نامه، صفحه ي (151) بعد از ذكر احمد بن موسي مي نويسد: دو برادر بزرگوار احمد كه يكي امام زاده محمد رضوان الله عليه باشد قبرش نزديك بازار بزرگ برابر قبر احمد قرار دارد. برادر ديگرش امامزاده ي معصوم: حسين بن موسي بن جعفر عليه السلام است.

6- قول صاحب كتاب بحرالانساب.

7- قول محدث قمي در كتاب منتهي الامال.

پس از اين اخبار و اقوال اين طور بدست مي آيد كه اين محمد همان محمد بن موسي بن جعفر عليه السلام است.



[ صفحه 206]



صاحب كتاب شدالازار در صفحه ي (292) بعد از ذكر احمد بن موسي مي نويسد: سيد محمد بن موسي برادر احمد بن موسي است و قبر شريف محمد زيارتگاه با بركتي است كه بزرگان و خوبان و مردمان نيكوكار در آنجا مي روند و براي روا شدن حوائج نذر و نيازهايي مي كنند.

رجال الغيب در حرم آن حضرت حاضر مي شوند چنانكه ديده شده اند. تاريخ آن حضرت از تاريخ برادرش معلوم مي شود.

شيخ مفيد در كتاب ارشاد از كنيز رقيه دختر حضرت موسي بن جعفر عليه السلام نقل مي كند كه گفت: محمد بن موسي هميشه با وضو بود، اكثر اوقات را به نماز مي گذرانيد، ساعتهاي شب او به تجديد وضو و خواندن نماز به پايان مي رسيد، زيرا دائما صداي آن آب وضوئي كه به صورت خود مي ريخت شنيده مي شد.

يك مقدار از شب را به نماز مشغول مي گرديد، آنگاه لحظه اي مي خوابيد و تمدد اعصاب مي نمود (دراز مي كشيد) دوباره بر مي خواست، وضو مي گرفت، صداي آب وضوي او شنيده مي شد مشغول نماز مي گرديد، دائما كار او همين بود تا صبح مي شد. هيچ موقعي نبود كه من محمد بن موسي را ببينم و به ياد اين آيه ي شريفه نيايم:

كانوا قليلا من الليل ما يهجعون.

نگارنده گويد: با وضو بودن هم يك نوع عبادتي به شمار مي رود. چنانكه در كتاب امالي مفيد روايت مي كند پيغمبر اسلام صلي الله عليه و آله به انس فرمود:

اي انس! زياد با وضو و طاهر باش تا خدا عمر تو را



[ صفحه 207]



زياد كند، اگر مي تواني در تمام شب و روز با وضو باش! زيرا اگر تو با وضو باشي و بميري شهيد از دنيا رفته اي.